پروردگار از روى اسرار جهان آفرينش شد ، و در اين آيات ضمن شرح قسمتى از نعمتهاى خدا ، اشاره به مساله « معاد » و رستاخيز مىشود ، تا اين دو بحث يكديگر را تكميل كنند ، و اين سيره قرآن است كه در بسيارى از موارد « مبدء » و « معاد » را با هم قرين مىسازد ، و جالب اينكه هم براى شناسايى خدا و هم براى توجه به امر معاد از طريق اسرار آفرينش موجودات اين عالم استدلال مىكند . نخست مىگويد : « او كسى است كه بادها را پيشاپيش باران رحمتش همچون بشارت دهنده اى كه از قدوم مسافر عزيزى خبر مىدهد مىفرستد » ( * ( وَهُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِه ) * ) . « بادهايى كه از اقيانوسها برخاسته و ابرهاى سنگين بار و پر آب را با خود حمل مىكند » ( * ( حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالًا ) * ) . « در اين موقع آنها را به سوى سرزمينهاى مرده و خشك و سوزان مىرانيم » و ماموريت آبيارى اين تشنگان را به عهده آنها مىنهيم ( * ( سُقْناه لِبَلَدٍ مَيِّتٍ ) * ) . « و بوسيله آن ، آب حياتبخش را در همه جا فرو مىفرستيم » ( * ( فَأَنْزَلْنا بِه الْماءَ ) * ) . « به كمك اين آب انواع ميوه‌ها را از خاك تيره بيرون مىآوريم » ( * ( فَأَخْرَجْنا بِه مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ ) * ) . آرى آفتاب بر اقيانوسها مىتابد و بخار آب را به بالا مىفرستد ، بخارها متراكم مىشوند و توده‌هاى سنگين ابر را تشكيل مىدهند ، امواج باد توده‌هاى كوه پيكر ابر را بر دوش خود حمل مىكنند ، و به سوى سرزمينهايى كه ماموريت دارند پيش مىروند ، قسمتى از اين بادها كه در پيشاپيش توده‌هاى ابر در حركتند و آميخته با رطوبت ملايمى هستند ، نسيم دلانگيزى ايجاد مىكنند كه از درون آن بوى باران حياتبخش به مشام مىرسد ، اينها در حقيقت مبشران نزول باران هستند ، سپس توده‌هاى عظيم ابر ، دانه‌هاى باران را از خود بيرون مىفرستند ، نه